Somnium I

Przygryzłem nieco wargę, przyglądając się własnemu odbiciu w  lustrze. Czułem się jak idiota z  kilku względów. Po pierwsze - biała koszula, uparcie podkreślająca, jak kościstoblada i wręcz szara była moja karnacja. Można by się kłócić, co było lepszą reklamą proszku do prania - bawełna, czy to, co spod niej wystawało. Po drugie - garnitur. Kto w obecnych czasach jest jeszcze na tyle dużym ignorantem, by nosić czarny garnitur w sytuacjach niebędących pogrzebem lub wieczorowym spotkaniem?! Wiedzą to wszyscy, nawet dzieci… oj, przepraszam. Wszyscy oprócz mojej matki. Aha, jeszcze jedno. Koszula miała krótki rękaw, bo „przecież w domu jest ciepło, nie zmarznę”. Ręce opadają.

Idźmy dalej - ci bardzo ważni, a właściwie, to BARDZO WAŻNI, goście mieli przyjść za pół godziny, o czym dowiedziałem się kwadrans temu. Czy więc, czy zdążę się wykąpać, ułożyć włosy w coś bardziej formalnego niż wysoka kitka z kilkoma warkoczykami i futrzanymi kitkami? Ależ oczywiście, że nie. I czy w związku z tym wyglądałem jak idiota mając na sobie równocześnie garnitur, fryzurę jak z dyskoteki i pluszowe papcie w miśki ze starej czeskiej bajki? No ba!

- Heisuke, pospiesz się! Chciałabym cię jeszcze poinstruować przed przyjściem gości - z dołu dobiegł mnie głos matki. Nienawidziłem jej całym sercem. Było dla mnie oczywiste, że nie wyrzuciła mnie na zbity pysk tydzień po śmierci ojca tylko dlatego, że to na mnie przepisane były w spadku wszystkie pieniądze, posiadłość, w której żyliśmy, kilka hektarów ogrodu, akcje budowlanej „House of Japan” i kolekcja dzieł sztuki - wszystko razem oszacowane na ładne kilka milionów dolarów. Szczęśliwym trafem prawnik ojca z przyzwyczajenia machnął w dokumencie spadkowym adnotację, że osoby trzecie nie mają prawa sprzedaży, wynajmu, ani żadnej innej nieodwracalnej działalności z nieruchomościami i ruchomościami wartościowymi bez zgody właściwego posiadacza. Uchroniło to niemal całe dziedzictwo ojca od masowej sprzedaży za bezcen w celu uzyskania paru groszy na konto tej starej suki. Nie zasługiwała na złamany grosz. Mimo usilnych prób, nie potrafiłem spamiętać nawet połowy imion jej kochanków, bezceremonialnie sprowadzanych niemal ciągle do domu jeszcze za życia ojca. Wiedziałem, że ojciec doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co otrzymywał w zamian za wolność, luksusy i miłość niemal bezwarunkową. Wiedziałem również, że zarówno on, jak i ja, nie mogliśmy nic w tej sytuacji zrobić.

Mlasnąłem zirytowany i syknąłem cicho, gdy poczułem ból ucha. Łańcuszek kolczyka zaczepił się o grubą i zupełnie niepraktyczną tkaninę garnituru. Nie ma takiej, kurwa, opcji! Skrzywiłem się lekko, po czym bez namysłu płynnym ruchem zrzuciłem z siebie marynarkę. Ta wylądowała z delikatnym plaśnięciem na oparciu fotela. Przeszedłem dwa kroki do szafy z ubraniami, a po chwili ze zdecydowanie lepszym nastrojem przyglądałem się sobie, poprawiając grzebieniem fryzjerskim ostatnie zaplątane pod gumką włosy.

Zerknąłem na zegarek. Według staroświeckiego, wskazówkowego mechanizmu była równo za dziesięć piąta, ale wiedziałem, że czas rzeczywisty biegł trzy minuty szybciej od mojego prywatnego. Zachichotałem w duchu, wyobrażając sobie, co właśnie musi robić na parterze stara cholera. Nie, żebym jej współczuł, nawet tak drobna „podłość” z mojej strony była warta swojej ceny późniejszych krzyków i może nawet trzaskania zastawy. Tak, moja matka była z gatunku tych, co w iście kinowym stylu sprawdzały, czy ta tytanowa nietłukąca się porcelana rzeczywiście się nie tłucze. Zazwyczaj tłukła.

Miałem zamiar sięgnąć po schowaną pod biurkiem walizeczkę, gdy dobiegł mnie skrzypiący szczęk bramy wewnętrznej i wiedziałem, że za góra trzydzieści sekund rozlegnie się dźwięk dzwonka u drzwi. Moje okna wychodziły na ogród, a nie dziedziniec, dlatego nawet nie siliłem się na sprawdzenie, kim byli nowoprzybyli. I tak dość szybko się dowiem.

Wróciłem do pierwotnego zajęcia i wysunąłem dość ciężką, zamykaną na zamek szyfrowy skrzynkę z kuloodpornego metalu. Była to jedna z pierwszych rzeczy, jakie otrzymałem jeszcze jako czternastolatek od Xueqinga, dlatego też wzbudzała we mnie jakiś dziwny, nostalgiczny sentyment. Niemal nie patrząc na cyferblat wpisałem kod liczbowy, po czym przekręciłem zapadkę trzy razy w lewo, raz w prawo i raz na dół, a skrzynka otworzyła się z głuchym kliknięciem. Uśmiechnąłem się na widok ułożonych zgrabnie w małe przegródki tabletek i proszków i przez moment się zawahałem.

- Heisuke, mogę cię już poprosić? - dobiegło mnie z dołu. Kolejne drobne, za to bardzo irytujące przypomnienie mi, że matka mnie nie cierpiała w równym stopniu, co ja jej. Nawet udając miłą musiała użyć Heisuke zamiast właściwego Hei. To pierwsze imię pojawiło się w mojej metryce jedynie dlatego, że w okresie moich narodzin rząd dostał jakiegoś piździelca o wynaradawianie się imion i zakazał nazywania dzieci obcojęzycznymi, bez względu na powody takiego wyboru. Jako, że miałem dostać chińskie Hei według życzenia ojca, Chińczyka z pochodzenia, razem z urzędnikiem zadecydowali, że wpiszą zaczynające się tak samo Heisuke, a poza papierkiem i tak nikt nie zabroni nikomu mówienia tak, jak chce.

- Już idę mamo! - zawołałem sztucznym aż do plastikowości głosem i cudem pohamowałem wybuch śmiechu.

Zachichotałem pod nosem i szybką, męską decyzją wybrałem nieco mocniejszą opcję niż początkowo zakładałem. Nawet nie szukałem wody, by przepić małą, jadowicie czerwoną kuleczkę z półpłynną zawartością i niemal od razu poczułem, że specyfik zaczął działać. Wiedziałem, że, jako osoba o bardzo zawyżonym progu tolerancji na substancje psychoaktywne, mogłem liczyć jedynie na lekką poprawę zmysłów i może weselszy nastrój, ale i tak lubiłem wziąć coś dla poprawy humoru. Takie klasyczne placebo w wersji dla wybranych. Przez sekundkę zamyśliłem się, czy nie wziąć drugiej i zaryzykować kolejną złośliwość w postaci poszerzonych źrenic, ale ostatecznie zrezygnowałem z tego. I tak pewnie byłaby to jedynie strata cennej Krwawej Róży. Wsunąłem rozłożone półeczki w obudowę skrzynki, zatrzasnąłem ją i nie siląc się na chowanie wyszedłem z pokoju, gasząc jeszcze światło przeciągnięciem opuszkami palców po czujniku.

Gdy wreszcie pojawiłem się, cała trójka była już w salonie. Trójka, bo najwyraźniej naszymi gośćmi mieli być dwaj mężczyźni. Starszy był w wieku mojej matki, może nieco starszy, młodszy wyglądał na dobrze utrzymane dwadzieścia parę. Od razu to on przykuł moją uwagę. W dobrze dobranym, jasnobeżowym garniturze z kremową koszulą świetnie podkreślił delikatnie opaloną, brzoskwiniową cerę o idealnej wręcz strukturze. Do tego wąski krawat, który niemal natychmiast rozpoznałem jako oryginalny Ulturalle Cravatte, ulubioną firmę krawatów neapolitańskich Zu. Podejrzewałem, że nie jest zwykłym pracownikiem biurowym, bo nie byłem w stanie wyobrazić sobie szefa korporacji, który pozwoliłby pracownikowi na tak ekstrawagancką fryzurę - długie nieco ponad za kark włosy przerzucone był na lewą stronę, z prawej przycięte na krótko, idealnie podkreślając długą, smukłą twarz o prostym nosie i spokojnych, kasztanowych oczach. Niejasne przeczucie podpowiadało mi, że już go kiedyś widziałem.

- Już jestem - stwierdziłem pewnym głosem, gdy przez najbliższe kilka sekund nikt nie zauważył opartego o futrynę drzwi mnie.

- No nareszcie, Heisuke. Siadaj i już was sobie przedsta… - matka przerwała w pół słowa, gdy wreszcie na mnie spojrzała. Oj, jak ja uwielbiam słodki smak zemsty. Miałem na sobie przylegające do nóg spodnie typu rurki, w których, jak to określił kiedyś Zu, „wyglądałem tak nieziemsko, że nawet normalni faceci nawracali się na homoseksualizm” i czarną tunikę z odsłoniętymi ramionami i półprzezroczystymi wstawkami niemal na całym lewym boku. Nie przepadałem za aż tak wyzywającym połączeniem, zwłaszcza że w otoczeniu Czerwonych Sztyletów kończyło się to zazwyczaj jednym i tym samym, jednak ta okazja wydała mi się wręcz idealna na odrobinę szaleństwa.

- Coś nie tak? - spytałem słodko, posyłając obecnym niewinny uśmiech. Matka jedynie zacisnęła pięści aż do pobielenia zaopatrzonych w tipsy palców.

- Nie, wszystko w porządku, siadaj już - odpowiedziała w końcu, starając się za wszelką cenę zamaskować wściekłość. Reakcja mężczyzn była zupełnie odmienna - starszy zdawał się zupełnie nie zauważać jakiegokolwiek problemu, a młodszy nawet uśmiechnął się lekko, prawdopodobnie zarówno w uznaniu pomysłu, jak i wyglądu. Wyglądał przy tym na kogoś zupełnie przyzwyczajonego do takich strojów, a wyobraźnia szybko podsunęła mi jego obraz w nonszalancko rozpiętej koszuli i ze zmierzwionymi włosami. Olśniło mnie! Noż cholera jasna, jakim cudem nie skojarzyłem od razu… przecież to było tak oczywiste - przede mną stał jeszcze nie aż tak dawno brylujący w pisemkach dla nastolatek Tasuku-sama z „Karera” [ jap. "Oni"; przyp. aut.]. Z tyłu głowy przeleciało mi kilka migawek z tak popularnego przed rokiem thrillera z charyzmatycznym policjantem śledzącym yakuzę. Tasuku był tam jednym z głównych mafiosów, a jego kwestia „śmierć nie wybiera, ja tak” latała w dosłownie każdym kontekście jeszcze miesiąc po premierze. Tylko jak on miał rzeczywiście na imię… Soujirou? Kojiro? Jakoś tak. Nie wiem, co tu robił, ale już doskonale wiedziałem, co ja będę robił przez najbliższe kilka godzin.

Przeszedłem leniwie przez pokój do wolnego krzesła i odsunąłem je z gracją w sposób, który podpatrzyłem u Huian, jak uczyła dziewczyny kulturalnego i pociągającego zachowania przy klientach z wyższej półki i usiadłem, zwracając przy okazji uwagę mężczyzn na paznokcie zaopatrzone w biało-czarnym wzorek kwiatów na długiej, idealnie wypiłowanej w półkole płytce. Zauważyłem na sobie zainteresowane spojrzenie aktora, dlatego też uśmiechnąłem się do niego nim zwróciłem się w stronę stojącej cały czas i starającej się wyżyć na kurczowo trzymanej w dłoni jedwabnej chusteczce matki. Dlaczego ja nie wpadłem na to wcześniej…

- Więc? - spytałem wyczekująco, zakładając pod stołem nogę na nogę w zupełnie kobiecy sposób. Lubiłem prowokować mężczyzn, jeśli wiedziałem, że nie byli to mężczyźni pokroju Zu i nie grozi mi to wylądowaniem w łóżku na niemoich warunkach. Zresztą nie tylko mężczyzn.

- A, t-tak, tak - wymamrotała szybko i popatrzyła w jakiś taki dziwny sposób na starszego z dwójki. W końcu westchnęła głośno i usiadła.

- W zasadzie, to myślę, że obojgu wam należy się wyjaśnienie - odezwał się głośno starszy mężczyzna. Gdybym miał tak na szybko opisać jego głos, to prawdopodobnie brakłoby mi słów, i to bynajmniej nie przez oryginalność, a dojmującą nijakość. Sam nawet nie do końca byłem pewny, czy jest to głos przyjemny, czy nie - po prostu wręcz niezauważalny, Mr.Nobody i tyle. Człowiek słyszał słowa, ale nie odnajdywał ich autora.

- Coś się stało? - spytał młodszy. Po raz pierwszy dał po sobie poznać, ze też nie wie, dlaczego się tutaj znalazł.

- I tak i nie. Widzisz, ja z matką tego młodego człowieka… - mężczyzna zawahał się i spojrzał na raszpę w poszukiwaniu pomocy. Wyglądała wręcz komicznie, niemal jak zakochana nastolatka na pierwszej wizycie u rodziców chłopaka. Ale przecież nawet ona nie byłaby aż tak bezczelna… chyba.

- Tak. My z Yukihito-chin chcemy się pobrać i wziąć ślub. Już nawet mamy ustalo… - nie dokończyła, bo przerwał jej mój śmiech. Ja pierdolę, ona na serio sobie jakiegoś fagasa nowego przytachała!  Oż by…

- C-coś nie tak? - spytał nieco przestraszony „narzeczony”. Widać było po nim, że moja reakcja była ostatnią, jakiej oczekiwał. Popatrzyłem na niego z mieszanką litości i rozbawienia.

- Nieeeeee, skądże? Po prostu nie spodziewałem się, że ta stara suka znajdzie sobie przydupasa jeszcze zanim ją wykopię z rodowych posiadłości - zachichotałem, zakrywając usta dłonią. No takiej rozrywki, to ja sobie sam bym nie wymyślił nawet w najlepszych i najbardziej odrealnionych scenariuszach. Raszpa popatrzyła na mnie nienawistnym wzrokiem, a ja uśmiechnąłem się jednym z najbardziej bezczelnych uśmiechów, jakie byłem sobie w stanie przypomnieć u Hanghwi. - A co, mamusiu? Nie chwaliłaś się, ilu cię posuwało w łóżku, które dzieliłaś z ojcem?

- Dosyć! - wrzasnęła w końcu, czym zdziwiła nawet biednego glusia. Rozbawiony spojrzałem na nią. Dyszała ciężko, wbijając się kurczowo paznokciami w blat stołu. - Jak dużo musi minąć czasu, żebyś wreszcie zrozumiał, że się zmieniłam, co? Że zrozumiałam własne błędy. Byłam głupia, traktując tak twojego ojca, ale wreszcie to zrozumiałam! - jej ramiona się trzęsły, oczy niemal zupełnie przesłonięte były łzami. A ja patrzyłem na nią z uśmiechem satysfakcji na ustach. - Kiedy mi to wszystko wybaczysz…?! - w normalnej sytuacji pewnie miałbym wyrzuty sumienia… ale ja nie byłem normalny. Po miesiącach praktyki eksperymentów z narkotykami i truciznami na ludzkim ciele nawet najprzeraźliwsze krzyki nie mogły na mnie robić wrażenia, musiałaby zrobić o wiele więcej, żebym zaczął choćby przejawiać oznaki zawahania.

- Kiedy? - prychnąłem, odsłaniając z gracją szyję i unosząc głowę w znaku wyższości. - Powiedzmy, że przemyślę propozycję po twojej śmierci - odpowiedziałem spokojnie. Przelotnie zerknąłem na Tasuku-sama, ciekawy jego reakcji. Nie wydawał się być aż tak spanikowany jak starsza dwójka, powiedziałbym nawet, że na jego twarzy malowało się coś na kształt zrozumienia jakiejś głębszej prawdy objawionej. Wpatrywał się we mnie intensywnie, dlatego też machinalnie uśmiechnąłem się zalotnie.

Przedstawienia na dziś wystarczy. Wstałem i przeciągnąłem się, z kontemplacją wyciągając zaplecione ręce wysoko w górę, po czym powoli i z gracją wziąłem ułożoną w staromodny i niezupełnie zgodny z savoir-vivre’em sposób chustkę i rzuciłem na talerz dla zaakcentowania swojej skończonej obecności przy stole, po czym odszedłem, kołysząc przy tym dystyngowanie biodrami. Przy progu na chwilę się zawahałem i zerknąłem za siebie. Płacząca raszpa była wtulona w swojego „ukochanego”, a na twarzy młodego mężczyzny powoli zaczynało malować się niezrozumienie.

- A, jeszcze jedno - rzuciłem wesołym tonem. - Jak już będziesz chciała się pogodzić, to mogę ci nawet na swój koszt dać tabletki na dobranoc - stwierdziłem luźno i poszedłem na górę do swojego pokoju.

Miałem już otwierać drzwi, gdy powstrzymał mnie uścisk na nadgarstku. Popatrzyłem w stronę zatrzymującego mnie i okazał się nim być młody aktor. Na jego twarzy malowała się determinacja godna wyższych idei, tak więc pewnie szykował się do jakiegoś patetycznego monologu o szacunku dla rodziców i tym podobnych pierdołach bez pokrycia w świecie realnym.

- Możemy przez chwilę porozmawiać? - spytał, a ja ledwo powstrzymałem „a nie mówiłem” przed ujrzeniem światła słonecznego.

- O co chodzi? - spytałem chłodno, wyrywając się z uścisku i opierając nonszalancko plecami o drzwi.

- To prawda, że twoja matka zdradzała kiedyś męża? - czyżby moja intuicja socjologiczna się stępiła? Na ułamek sekundy nie udało mi się zapanować nad mimiką twarzy i podejrzewałem, że mężczyzna też zauważył moje zdziwienie. - Rozumiem, że jesteś bardzo do matki przywiązany, w końcu to twoja jedyna rodzina, ale jeśli chciałeś w ten sposób powstrzymać ich związek, to…

- Chwila, chwila - teraz, to już zupełnie zgłupiałem. Czy ja naprawdę wyglądałem na jakiegoś szczyla z kompleksem Edypa? - Ustalmy fakty. Ty myślisz, że mi na tej suce zależy, tak? - z trudem dokończyłem przez śmiech ostatnie słowa. - No cóż, o to jedno, to ty się nie musisz bać. Bierz ją w cholerę, jeszcze dopłacę, o ile tylko uda cię się odkleić ją od mojego dziedzictwa rodowego i pieniędzy po ojcu.

- Więc chodzi o pieniądze? Mój ojciec jest lekarzem, ja też mam nie najgorszy przychód, więc o to nie musisz się martwić - kolejne wzięte z księżyca pytanie… Ja już nie wiem, czy to ze mną, czy z nim jest coś nie tak.

- Ależ ja się niczym nie martwię. Po prostu poczucie honoru wobec przodków nie pozwala mi na spokojne patrzenie, jak osoba, która przez ładnych paręnaście lat zabijała na raty mojego ojca wydaje jego ciężko zarobione przez kilka pokoleń pieniądze, jakby były jej własnymi - Xueqing pewnie właśnie klepałby mnie po ramieniu z tekstem typu „Widzisz, Xiao Hei, ile można zyskać dostosowując swój styl mówienia do przeciwnika. Nie dajesz mu poczucia wyższości nad tobą”.

- Zabiła…

- Owszem, niemal co tydzień miała nowego kochanka. Nawet jak ojciec umierał w szpitalu, ona pierdoliła się z jakimś młodym przydupasem z Europy. Jeszcze jakieś wątpliwości i pytania? - spytałem sugestywnie i przejechałem językiem po zębach. - Możemy też zmienić temat na przyjemniejszy i zrobić sobie przyjemną wycieczkę do hotelu - mina mężczyzny na moją propozycję była bezcenna. - Żartowałem, i tak pewnie nie byłoby to nic ciekawego z takim lalusiem z telewizji, jak ty - parsknąłem śmiechem, po czym otworzyłem drzwi tyłem i wsunąłem się w szczelinę w futrynie zanim zdążył cokolwiek powiedzieć.

Sięgnąłem po telefon i z lekkim ociąganiem wybrałem na liście kontaktów ten opatrzony imieniem „Yuki-chan”. Przyłożyłem słuchawkę do ucha i niemal od razu po pierwszym sygnale doczekałem się odpowiedzi.

- O co chodzi? - spytał niski, męski głos.

- Zu jeszcze jest u ciebie? - spytałem, starając się ukryć drżenie głosu. Sam nie wierzyłem w to, co właśnie robiłem.

- Tak, a coś się stało? Jakby coś, to mogę się z tobą spotkać w innym budynku - stwierdził spokojnie rozmówca, a w mojej głowie pojawił się wątły głos, by łapać się tej ostatniej deski ratunku złożonej mi przez los. Szybko jednak uciszyłem niepokorne poczucie rozsądku, nie miałem na nie humoru.

- Wręcz przeciwnie. Gdybyś mógł mu powiedzieć, że będę czekał za godzinę w Red Velvet, będę zobowiązany - odpowiedziałem i przerwałem połączenie.

----------------------------------------------------------------------------

Na pasku muzyki wstawiłam 5 najpiękniejszych i najbardziej znanych polonezów. Możecie już zgłaszać propozycje, na jaką muzykę powinnam zmienić za 2 tygodnie track. Rozważam tylko muzykę poważną, trochę edukacji z historii sztuki nikomu nie zaszkodziło. Propozycje mogą być zarówno konkretne, jak i ogólne, np. oberek.
Zapraszam do komentowania.